Bulimia – potrzeba kontrolowania

Bulimia – potrzeba kontrolowania

Bulimia – choroba która przejawia się jednocześnie na poziomie fizycznym i emocjonalnym. Wiele zachowań może przebiegać według wzorca porównywalnego do objadania się, a następnie zwracania przyjętych treści. Pewna nastolatka kupowała ubrania, zakładała je tylko jeden raz, po czym upychała odzież do szafy. Od czasu do czasu sprzątała, pakowała wszystko do plastikowych worków i wynosiła do kubła na śmieci.

Nastolatkowie przejawiający zachowanie o charakterze bulimicznym  funkcjonują emocjonalnie według specyficznych mechanizmów. Nastolatka cierpiąca z powodu zaburzeń odżywiania ma szczególną relacje z rodzicami, zwłaszcza z matką, a mianowicie staje się odbiorcą nieprzetrawionych emocjonalnych przeżyć matki. Dochodzi do odwrócenia ról i rodzic nie pełni funkcji pomieszczającej.

U osób cierpiących na bulimię występuje ogromna potrzeba kontrolowania otoczenia, a zwłaszcza wszelkich przejawów żywotności innych osób, ponieważ to one narażają osobę na wykluczenie. Jak również te osoby ukrywają własną destrukcyjność wobec obiektu. Jednak mordercze fantazje sprawiają, że kontrola urasta do olbrzymich rozmiarów i przyjmuje formę nieustannego nadzoru.

Wymiotowanie reprezentuje fantazję o zabiciu obiektów wewnętrznych, ale pacjętka cierpiąca na bulimię nie osiąga takiej kontroli nad obiektem  jak osoba z anoreksją. W przypadku bulimii obserwujemy pragnienie seryjnego morderstwa – obiekty przywraca się do życia tylko po to, by móc ponownie je zabić.  Lawrence (2000) opisała ten mechanizm i podała przykład bulimicznej pacjentki, która przed podjęciem analizy nie była w stanie czytać, a kiedy przepracowała to zahamowanie, wybierała tylko książki o seryjnych zabójcach. Obrona maniakalna służy kontrolowaniu niebezpiecznych obiektów wewnętrznych, a w szczególności trzymaniu na dystans uczuć troski i pragnień wobec obiektu. W niektórych przypadkach obrony związane z zaburzeniami odżywiania mogą uruchomić się bardzo szybko, nawet w reakcji na dostrzeżenie, że druga osoba jest odrębną jednostką. Pacjent z zaburzeniami odżywiania wciąga się więc w aktywność która dla zewnętrznego obserwatora wydaje się bezsensowna. Czasami są to  intensywne ćwiczenia fizyczne, a niekiedy w przypadku wielu młodych pacjentów różnego rodzaju niepotrzebne sukcesy edukacyjne występujące w przesadnej ilości.

Trwale bulimiczny stan umysłu, w którym dominuje ewakuacja – masywna produkcja i szybkie wyrzucenie powstałych treści – wyraża potrzebę kontrolowania bliskich związków oraz minimalizowania emocjonalności. W efekcie powstały problemy dotyczące subiektywności i obiektywności – brak odpowiedniej perspektywy, niedocenienie tego, co ważne, przesadne zainteresowanie mechanizmami działania, ograniczone „ja”. „Minimalizacja” doznań emocjonalnych wynika ze strachu przed przeciążającymi uczuciami, zwłaszcza depresją i niepokojem, które sprawiają wrażenie bezkresnych, narażających na intensywne poczucie utraty i zniszczenia.

Podczas terapii nawiązywanie kontaktu emocjonalnego pomiędzy pacjentem i terapeutą, nawet przelotnego i krótkotrwałego powoduje, że możliwa staje się refleksja i troska, czyli dzięki myśleniu pacjentka trawi bolesne doznania. Podczas terapii u pacjentów pojawia się świadomość dokonywanej autodestrukcji.

Autor: psycholog – Aneta Borowska

Bibliografia:

Praca z nastolatkami i młodymi dorosłymi, Współczesne podejście psychodynamiczne. Stephen Briggs.

Dodaj komentarz